Πέθανε ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι

19



Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018, 11:27

Πόσο εύκολο αλλά και πόσο ακατόρθωτο μαζί είναι το ενδεχόμενο ένας γιος ποιητή, γεννημένος το 1940 μέσα στη μαύρη μαυρίλα του ιταλικού φασισμού και που σπουδάζει ιστορία στο πανεπιστήμιο να γίνεται από καθηγητής ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του 20ου αιώνα;

Πολέμησε με νύχια και με δόντια για να επιβάλει στο «πανί» τη λογική της ανίχνευσης των πραγματικών στοιχείων που καθορίζουν μια ιστορική περίοδο ή ένα ιστορικό γεγονόςΤελικά η απάντηση περιλαμβάνει ένα και μοναδικό όνομα: Aυτό του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.Σε όλη του τη ζωή προσπάθησε να διεισδύσει, προκειμένου να αποδομήσει, στους μηχανισμούς της εξουσίας, σε μια αέναη αντιπαράθεση με τους νόμους της ιστορίας.

Ένα πάντρεμα δύσκολο. Στο σινεμά είχε να ανταγωνιστεί τα ιερά τέρατα της εποχής του, τον Φελίνι και τον Παζολίνι, τον «πρύτανη» Βισκόντι και βεβαίως τους έξοχους αδερφούς Ταβιάνι.

Πολέμησε με νύχια και με δόντια για να επιβάλει στο «πανί» τη λογική της ανίχνευσης των πραγματικών στοιχείων που καθορίζουν μια ιστορική περίοδο ή ένα ιστορικό γεγονός. Αντιφασίστας μέχρι το κόκαλο και Αριστερός μέχρι το μεδούλι, ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο για να αποτυπώσει το ίχνος της ιστορίας παράλληλα με τη ζωή των ανθρώπων που είτε πρωταγωνίστησαν σε αυτή την ιστορική εξέλιξη είτε χωρίς να το θέλουν και χωρίς να το ξέρουν ήταν αυτοί που έγραψαν την ιστορία.

Ξεκινώντας από την «Στρατηγική της Αράχνης» και φθάνοντας στο μοναδικό «1900» ο Μπερτολούτσι πέρασε από τον έξοχο «Κομφορμίστα» για να καταλήξει στο για πολλούς αμφιλεγόμενο αλλά ιδιαίτερα σημαντικό μόνο και μόνο για την ερμηνεία του Μάρλον Μπράντο, αυτό το «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι» το οποίο του δημιούργησε πολλούς φίλους αλλά και πολύ περισσότερους εχθρούς.Ο Μπερτολούτσι ήταν πάνω από όλα Ακαδημαϊκός. Ήταν δηλαδή πανεπιστημιακός δάσκαλος σε έναν τομέα που στην εποχή του, στο δεύτερο μισό του 20 αιώνα δηλαδή όπου η πανεπιστημιακή έρευνα άρχισε να μαθαίνει από την αρχή να διαβάζει την ιστορία. Είτε στα αμφιθέατρα, είτε στα εργαστήρια, είτε στα μουχλιασμένα αρχεία.

Ήταν αυτή η νέα ματιά στην ανάγνωση της ιστορικής πορείας, ιδιαίτερα, στην πολύπλοκη περίοδο του 19ου και του 20ου αιώνα. Ανταμείφθηκε με πολλά βραβεία. Στη δύση της καριέρας του προχώρησε στην υλοποίηση ενός αμφιλεγόμενου στοιχήματος γυρίζοντας το επικό «Ο τελευταίος αυτοκράτορας». Μέσα από μια σπάνια ερμηνεία, την τελευταία του ίσως , του Πίτερ Ο τούλ, ο Μπερτολούτσι δεν ευτύχισε ως προς τις κριτικές με την ολοκλήρωση αυτής της ταινίας.

Αντιθέτως, πολλοί είπαν πως δεν του «ταίριαζε». Πως ήταν μια «μαύρη τρύπα» στη κινηματογραφική λογική της ζωής του. Υπέστη την επίθεση γνωστών αιρετικών και ενδεχομένως «καθ’ έξιν» αιρετικών συναδέλφων του. Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ ή «το κακό παιδί του σινεμά» απέρριψε τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα» καταγγέλλοντας τον Μπερτολούτσι πως «παραδόθηκε στο Χόλυγουντ».

Είναι χαρακτηριστικό των μεγάλων δημιουργών κάποια στιγμή να προκαλούν τους οπαδούς τους με κάτι το διαφορετικό. Αυτό συμβαίνει σε όλους τους μεγάλους δημιουργούς. Κάποια στιγμή ένα τέτοιο δημιούργημα θα μπορούσε να κοστίσει ακόμη και τη ζωή τους όπως συνέβη με το «Σαλό» ή «120 Ημέρες στα Σόδομα» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Η ουσία είναι ότι για τις γενιές των ανθρώπων που γεννήθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μπερτολούτσι ήταν ένας φάρος.

Έφυγε στα 77 του χρόνια αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο ίχνος τόσο πάνω στο πανί όσο και στα βιβλία του. Πέρασε από το Κομμουνιστικό Κόμμα σε πείσμα των καιρών αν και ήταν γονιδιακά αιρετικός. Όπως λένε οι μεγάλοι σοφοί «Η σοφία συνίσταται στο να καταφέρεις να ζεις με τις αντιφάσεις σου». Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι το κατάφερε…Η  Στρατηγική της Αράχνης1900Δείτε το βίντεο:
Δείτε το βίντεο:

Tα έργα του: 1964:Πριν την επανάσταση1970:Η στρατηγική της αράχνης1970:Ο κονφορμίστας1972:Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι1976: 19001987:Ο τελευταίος αυτοκράτορας1993:Ο μικρός Βούδας2003:Οι ονειροπόλοι2012:Εγώ και εσύ

Πηγή

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ